Berggeist und Erzader

Een Sage uit ons mijnbouwgebied

Het was de tijd waarin de mijnwerkers uit de omgeving op eigen houtje naar ertsen zochten, die ze vervolgens naar de smelter brachten. Afhankelijk van de hoeveelheid en de kwaliteit van de goederen werden ze uitbetaald. Een vrome mijnwerker, die zeer arm was en bovendien gezegend met een groot gezin, stond eens voor zijn weinig opbrengende "plaats", dat is de plek waar wordt gegraven.

Plotseling stond er achter hem een vreemde grote man, begroette hem met de mijnwerkersgroet: "Geluk op!" en vroeg hem naar zijn situatie. De mijnwerker kreeg vertrouwen in de vreemdeling, klaagde dat hij een groot gezin had, maar dat zijn "plaats" zo slecht was en niets opleverde, en dus moest zijn gezin lijden. De vreemdeling, die de berggeest was, zei tegen hem: "Graaf nog een beetje verder, dan kom je op mooiert ijzer!"

De mijnwerker deed het en stuitte inderdaad op een smalle ader met het fijnste erts. Met nieuwe moed groef hij verder. Zijn doorzettingsvermogen werd beloond, want op een gegeven moment werd de ader breder. Blij vulde hij zijn zak en droeg deze naar boven. Eenmaal bovengekomen, ontmoette hij een deftige heer, die hij herkende als de vreemde mijnwerker, alleen dat hij nu niet in mijnwerkerskleding verscheen.

De vreemdeling vroeg hem: "Heb je nu erts gevonden?". "Ja, ik heb mooi erts gevonden. Dit is het eerste dat ik eruit breng," antwoordde de dolgelukkige mijnwerker. "Laat me eens kijken wat je in je zak hebt."

De man legde zijn zak neer en toonde de vreemdeling zijn erts. Maar wat was dat?! Van verbazing kon hij geen woord uitbrengen, want het vermeende erts was puur goud. Verblijd en diep ontroerd dankte hij de vreemdeling voor zijn advies. Deze verwijderde zich echter vriendelijk glimlachend.